Polska Misja Katolicka Rottweil
Polska Misja Katolicka Rottweil
Musicie myśleć o sobie w kategoriach uczniów Chrystusa.
Chrystus wciąż ma uczniów, wszyscy jesteśmy Jego uczniami.
Św. Jan Paweł II, Częstochowa, 6 czerwca 1979 r.
I. Dlaczego „uczeń-misjonarz”?
Źródło określenia uczeń-misjonarz w nauczaniu Kościoła znajduje się w adhortacji św. Jana Pawła II Christifideles Laici – o zaangażowaniu świeckich w życie Kościoła. Papież napisał w niej: Komunia i misja są ze sobą głęboko związane, przenikają się i nawzajem implikują tak dalece, że komunia jest równocześnie źródłem i owocem misji: komunia jest misyjna, misja zaś służy komunii (ChL, 32). Pojęcie „komunia” św. Jan Paweł II wyjaśnił w innym miejscu dokumentu jako zjednoczenie z Bogiem przez Jezusa Chrystusa w Duchu Świętym. To zjednoczenie dokonuje się w Słowie Bożym i sakramentach. Chrzest jest bramą i fundamentem «komunii» Kościoła; Eucharystia jest źródłem i szczytem całego życia chrześcijańskiego (por. Lumen Gentium, 11). «Komunia» z Ciałem Chrystusa w Eucharystii oznacza i sprawia, czyli buduje wewnętrzne zjednoczenie («komunię») wszystkich wiernych w ciele Chrystusa, którym jest Kościół (por. 1 Kor 10, 16 n.)” (ChL, 19). Z cytowanych fragmentów wynika jednoznacznie, że jeżeli człowiek jest naprawdę uczniem Chrystusa, to nie może nie być Jego misjonarzem. Nie może się Nim nie dzielić. Nie może Go nie głosić. Ale jeżeli nie jest misjonarzem, to musi sobie zadać pytanie – czy naprawdę jest uczniem Jezusa? Czy naprawdę spotkał i poznał Chrystusa?
II. Być uczniem: poznać – pokochać – naśladować Jezusa
Św. Jan Paweł II kreśląc wizję Kościoła trzeciego tysiąclecia stwierdził, że nie można ulegać naiwnemu przekonaniu, że można znaleźć jakąś magiczną formułę, która pozwoli rozwiązać wielkie problemy naszej epoki. Nie, nie zbawi nas żadna formuła, ale konkretna Osoba oraz pewność, jaką Ona nas napełnia: «Ja jestem z wami!» Nie trzeba zatem wyszukiwać «nowego programu». Program już istnieje: ten sam co zawsze, zawarty w Ewangelii i w żywej Tradycji. Jest on skupiony w istocie rzeczy wokół samego Chrystusa, którego mamy poznawać, kochać i naśladować (…) (NMI, 29). Te trzy postawy: poznać – pokochać – naśladować Jezusa stanowią program bycia uczniem Jezusa.
W szczegółach postawę ucznia i rodzący się z niej zapał misyjny św. Jan Paweł opisał w orędziu na XII Światowe Dni Młodych. Motywem przewodnym dokumentu była scena powołania uczniów w Ewangelii św. Jana (por J 1,35-51). Papież wezwał w omawianym orędziu młodych: tak jak pierwsi uczniowie - pójdźcie za Jezusem! Nie bójcie się zbliżyć do Niego, przekroczyć progu Jego domu, rozmawiać z Nim twarzą w twarz, jak z przyjacielem (por. Wj 33,11). Nie bójcie się «nowego życia», które On wam ofiarowuje: On sam daje wam możliwość przyjęcia go i praktykowania z pomocą Jego łaski i dzięki darowi Jego Ducha. (…) Odrzućcie powierzchowność i lęk! Rozpoznając w sobie «nowych» mężczyzn i kobiety, odrodzonych dzięki łasce chrztu, rozmawiajcie z Jezusem poprzez modlitwę i słuchanie słowa; doświadczajcie radości pojednania w sakramencie pokuty; przyjmujcie Ciało i Krew Chrystusa w Eucharystii; przyjmujcie Go i służcie Mu w braciach. (…) Oświeceni słowem i umocnieni chlebem Eucharystii, jesteście powołani, drodzy młodzi, by być wiarygodnymi świadkami Ewangelii Chrystusowej, która wszystko odnawia (Orędzie na XII ŚDM).
III. Przestrzenie misyjnej posługi uczniów-misjonarzy
Misjonarz to jest ten, który idzie pierwszy. Misjonarz nie czeka, aż ktoś do niego przyjdzie, nie czeka, aż ktoś go poprosi, żeby on się odezwał, żeby on się czymś podzielił. Dostępnym dla każdego ochrzczonego, a jednocześnie najskuteczniejszym sposobem przekazywania Dobrej Nowiny o Miłości Boga jest świadectwo. Człowiek współczesny bardziej wierzy świadkom, aniżeli nauczycielom – pisał św. Jan Paweł II w Redemptoris Missio - bardziej doświadczeniu, aniżeli doktrynie, bardziej życiu i faktom, aniżeli teoriom. Świadectwo życia chrześcijańskiego jest pierwszą i niezastąpioną formą misji. (…) Pierwszą formą świadectwa jest samo życie misjonarza, rodziny chrześcijańskiej i kościelnej wspólnoty, które uwidacznia nowy sposób postępowania. (…) Ewangeliczne świadectwo, na które świat jest wrażliwszy, to poświęcanie uwagi ludziom i miłość okazywana ubogim i maluczkim, tym, którzy cierpią. Bezinteresowność tej postawy i tych działań, stanowiąca głęboki kontrast z egoizmem obecnym w każdym człowieku, rodzi konkretne pytania, które otwierają na Boga i na Ewangelię. Również troska o pokój, sprawiedliwość, prawa człowieka, rozwój ludzki stanowi świadectwo dawane Ewangelii, o ile jest oznaką poświęcania uwagi osobom i nastawiona jest na całościowy rozwój człowieka. (RM, 42) Życie chrześcijanina ma być niczym innym jak odwzorowaniem postaw Jezusa. Ludzie patrząc na jego życie mają odkryć Kim jest i jaki jest Jezus!
Jesteście powołani do pracy misyjnej – pisał do młodzież św. Jan Paweł II w orędziu na VII Świtowe Dni Młodych – na terenach, które niekoniecznie leżą w dalekich krajach, ale mogą się znajdować wszędzie, także i tam, gdzie żyjecie na co dzień. W krajach o bardzo starej tradycji chrześcijańskiej istnieje dzisiaj nagląca potrzeba nowej ewangelizacji, ponownego wyjaśniania Chrystusowego nauczania, gdyż ciągle jeszcze wielu ludzi Go nie zna albo zna bardzo mało. Adresatów Dobrej Nowiny nie trzeba już szukać tylko na krańcach świata, choć i tam żyje wciąż wielu, którzy nie słyszeli od Chrystusie. Od kiedy wiemy, że ziemia jest okrągła – krańce świata stały się bliższe. Biblijnym „krańcem świata” jest rodzina, sąsiedzi, współpracownicy. Codzienne życie uczniów Jezusa na być Ewangelią, którą czytają ludzie pośród których żyją – to jest postawa ucznia-misjonarza.
Fundacja „Dzieło Nowego Tysiąclecia”
została powołana przez Konferencję Episkopatu Polski w 2000 roku jako wyraz wdzięczności dla Ojca Świętego Jana Pawła II za Jego niestrudzoną posługę duchową na rzecz Kościoła i Ojczyzny. Idea utworzenia Fundacji jako organizacji, której działalność ma upamiętniać Pontyfikat Jana Pawła II przez promowanie nauczania Papieża i wspieranie określonych przedsięwzięć społecznych, głównie w dziedzinie edukacji i kultury, narodziła się po pielgrzymce Ojca Świętego do Polski w 1999 r.
Upamiętnienie pontyfikatu Papieża Polaka, do którego została powołana Fundacja, dokonuje się poprzez organizowanie corocznego Dnia Papieskiego. Stanowi on okazję do ponownego odczytania papieskiego nauczania. Zadanie to jest niezwykle ważne szczególnie po kanonizacji Ojca Świętego. Obchody Dnia Papieskiego ukazują osobę i dzieło św. Jana Pawła II młodemu pokoleniu, które nie miało już możliwości osobistego spotkania Świętego Papieża Polaka. Dzień Papieski obchodzony jest każdego roku, w niedzielę poprzedzającą wybór Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową.
Jednym z najważniejszych działań Fundacji jest prowadzony od samego początku jej istnienia program stypendialny. Stypendia przyznawane są zdolnej młodzieży pochodzącej z niezamożnych rodzin z małych miast i terenów wiejskich w oparciu o zatwierdzony przez Zarząd Fundacji Regulamin przyznawania stypendiów edukacyjnych Fundacji „Dzieło Nowego Tysiąclecia”. Fundacja rozpoczynała swoją działalność, przyznając stypendia 500 osobom. Dziś, dzięki hojności Polaków, program obejmuje prawie 2000 młodych ludzi z całej Polski, co jest możliwe tylko dzięki ofiarności i dobrej woli społeczeństwa.